त्रिपदा गायत्री स्तवराज मंत्र जप विधि और फल -रुद्रयामल तंत्र

ॐमूल मंत्र

त्रिपदा गायत्री-स्तवराज

विनियोग--अस्य श्रीत्रिपदागायत्री स्तवराजस्य शिव ऋषिस्त्रिष्टुप् छन्द--त्रिपदा-गायत्रीदेवता ॐ बीजं शिवः शक्तिः खं गं कीलकं मम धर्मार्थकाममोक्षार्थे पाठे विनियोगः।

ऋष्यादिन्यास--शिव ऋषये नमः (शिरसि), त्रिष्टुप्छन्दसे नमः (मुखे), त्रिपदागायत्रीदेवतायै नमः (हृदये), ॐ बीजाय नमः (गुह्ये), शिवः शक्तये नमः (पादयोः), खं गं कीलकाय नमः (नाभौ), विनियोगाय नमः (सर्वाङ्गे)।

कर-हृदयादिन्यास--क्रमशः--हां; हीं, हूं, हैं, हौं, हः (इत्यादिभिः)।

ध्यानम्--
चतुर्भुजां सूर्यसहस्रकोटिभां, त्रिलोचनां हार-किरीट-शोभिताम् ।
चतुर्मुखाढ्योपगतां महोज्ज्वलां, वेदेश्वरीं पञ्चमुखीं भजाम्यहम् ॥१॥

विविध-मणि-मयूख-स्फीत-केयूर-हार--
प्रवर-कनककाञ्ची-किङ्किणी-कङ्कणाढ्याम् ।
सकल-भुवन-रक्षा-सृष्टि-संहार-कर्त्री,
निगम-परम-विद्यामाश्रये वेद-धात्रीम् ॥२॥

(इति ध्यात्वा मानसोपचारैः सम्पूज्य स्तवराजं पठेत्।)

प्रणवं मनुराजमौलिरत्नं, यदि वेदेश्वरि! वेदसारभूतम् ।
प्रजपेद् हृदये दयासमुद्रं, स भवेद् ब्रह्मविदीश्वरो रविर्वा ॥१॥

शंकां जपेद् योऽत्र विहाय शंकां, कंकालमालाभरणां निशीथे ।
कृशानु-भानु-प्रभया समानो, विमानचारी स भवेत् स-मानः ॥२॥

क-बीजमन्त्रं शिव-शक्तिरूपं, त्रिभिर्जपेद् यस्त्रिपदा-स्वरूपम् ।
स कामुकः कामकलाविदग्धो, भवेत् तु रम्भारतिभोगभागी ॥३॥

तार्तीयबीजं तव मन्त्रमध्ये, जपेद् भवानि! स्मरतत्त्वचेता: ।
समेतकामान् समवाप्य भूमौ, भवेत् स भूपालवधू-जनेन्द्रः ॥४॥

वाणीं च वाणीरतले जपेद्यो, दशायुतं दुर्धयाङ्गिभूतः ।
स वैरिगर्वं समरे निहत्य, भवेद् भवानी-तनयो दिवीन्द्रः ॥५॥

स्मरं जपेद् यस्तव मन्त्रबीजं, त्रिलोचने! लोचनभोगकामी ।
सुलोचना-लोचन-वीक्षणोर-प्रभाव-पीयूष-रसाकुलात्मा ॥६॥

परां जपेद् यः परमार्थतथ्यां, निर्वाणरथ्यां तव पंचवक्त्रे! ।
समस्तलोकाधिपतिः पुरेशो, भवेत् परानुग्रह-भाजनं सः ॥७॥

लक्ष्मीं जपेद् यः परवर्गभीतः, श्मशानभूमौ शिवरूपधारी ।
तस्यात्र वश्या कमलाकरस्था, या विष्णुपत्नी कमलाकरस्था ॥८॥

भीमां जपेद् यो वरतान्तकाले, नितान्तमम्भोजदलं करस्थाम् ।
स भीमरूपोऽरिदलं निहत्य, प्रान्ते लभेत् कान्तपदं त्रिपाद्याः ॥९॥

मठं जपेद् यः शुचिरर्चनीयां, चतुर्भुजां हव्यभुजः समक्षम् ।
स गाणपत्यं प्रणिपत्य लब्ध्वा, लक्ष्मीं भवेदीश्वर-सिद्धिनाथः ॥१०॥

गायत्री-त्रिविधाक्षरत्रयमिदं वेदार्थतत्त्वं परं,
यो ध्यायेद् हृदयारविन्दकुहरे प्रातर्निशीथे तथा ।
चैनाचार-विचारमार्ग-निपुणो वेदान्तसारदयं,
प्रोद्भूतागमतत्त्ववित् स त्रिपदीधाम स्वयं यास्यति ॥११॥

रामायुगं यो गिरियोनिगर्भान्तरे जपेच्चिद्गिरिशां सरम्भया ।
स योगिगम्यो गरुगर्वहारी, गिराभवेदिन्द्र-समर्चिताङ्घ्रिः ॥१२॥

मायां जपेद् यः स्मरसक्तचेता, जटाकिरीटेन्दु-कलत्रवान् यः ।
स वैष्णवेन्द्रो ललनाऽथ योनिस्फुरन्मणिः स्यान्नितरां नताङ्घ्रिः ॥१३॥

माबीजनिन्दुस्फुरितोर्ध्वबीजं, जपेन्निशीथे मणिपीठ-संस्थः ।
यो धीरमात्रैकपरः स सद्यो, भवेद् धरायां नृपसार्वभौमः ॥१४॥

मायापुटां योऽत्र जपेद् रतादौ, तन्वीसुखासक्तमुखो निशान्ते ।
स लोकपालार्चित-पादपद्मो भवेद् भवान्ते भवनाधिनाथः ॥१५॥

वाणीं जपेद् यो जडभावयुक्तो, वेदान्त-तत्त्वेकरसो भवानि ।
तस्यास्यपद्मे वसति विधाय, विभर्ति वाणी विदुषां सभायाम् ॥१६॥

यो वायुपूजां सुरभावतेजा, जपेन्निशीथे शशिखण्डचूडः ।
स वायुपूज्यो बलवान् प्रयाति, तद्धाम सत्यं त्रिदिवेन्द्रतुल्यः ॥१७॥

मन्त्रं मनोऽन्तर्जपति स्मरार्तो, यो वेदमातुर्दिवसावसाने ।
वश्योर्वशी तस्य पदारविन्दं, शुश्रूषमाणा भविता भवानि! ॥१८॥

मन्त्रान्तस्थां ठद्वयीं वै जपेद् यस्तेजोरूपं साधकः साधकेशि! ।
तस्यास्ये स्याद् भारती तस्य हस्ते लक्ष्मीः कुर्याद् वासमाकल्प-कलाम् ॥१९॥

भोगै-वृत्तत्रय-षोडशार-दिक्कोणयुतां निविराजमानाम् ।
निषेन्दुवीं शीघ्र-रसाकुलाक्षीं, व्यक्षीं त्रिमूर्ति त्रिपदीं भजामि ॥२०॥

देवि त्रैलोक्यमातर्विविधकुसुमसत्पद्ममालायुधाढ्ये,
नानारत्नप्रभाढ्ये त्रिनयनविलसत्सूर्यचन्द्राग्निबिम्बे! ।
पीठस्थे पंचवक्त्रे धवलमणिनिभे भासुरे नूपुराढ्ये!,
श्रीमन्नीलोत्पलाभे त्रिपदि वरकरे देवि मातः! प्रसीद ॥२१॥

इति स्तोत्रं पुण्यं पर-मनुमयं तत्त्व-सहितं,
पठेद् यो गायत्र्या निशि कुजदिने वाऽपि सततम् ।
स वेदान्तस्यागम-पुर-पुराणार्थ-निपुणो,
लभेल्लक्ष्मीं प्रान्ते परमपदवीं मान्तिकपतिः ॥२२॥